غافرذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: قرآن، حدیث، صفات الهی.

پرسش: واژه‌های غافر، غفور و غفار (به‌عنوان صفات الهی) در لغت و قرآن و حدیث به چه معناست؟


واژه شناسی[ویرایش]

صفت «غافر (آمرزنده)»،اسم فاعل است و صفت‌های «غفور (آمرزگار/ بسیار آمرزنده)» و «غفّار (آمرزگار/ بسیار آمرزنده)» نیز دو ساخت مبالغه به معنای «غافر» و همگی برگرفته از مادّه «غفر» هستند که بر «پوشاندن» و «در پسِ پرده افکندن» دلالت دارد.

در قرآن و حدیث[ویرایش]

برگرفته‌های مادّه «غفر»، نزدیک به ۲۳۴ بار در قرآن کریم به‌کار رفته‌اند. از این میان، صفت «غفور»، نَوَد و یک بار و صفت «غفّار»، پنج بار و صفت «غافر» هم دو بار آمده است.
این صفات، در موارد مختلف، از جمله با صفات «رحیم» و «حلیم» و «عفو» و «رب» و «عزیز» و «شکور» به‌کار رفته‌اند. در قرآن و احادیث، آمرزش الهی، در مورد گناهان مردم به‌کار رفته است. بنا‌بر‌این و با توجّه به معنای لغوی مادّه «غفر»، می‌توان گفت: غافر، غفور و غفّار به معنای پوشاننده گناهان بندگان و در گذرنده از خطاها و گناهان ایشان است.

منبع[ویرایش]

حدیث‌نت، برگرفته از مقاله «غافر» تاریخ بازیابی ۱۳۹۶/۳/۸.    



جعبه‌ابزار