درک امام زمانذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: درک امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف، دیدن امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف، صلوات بر آل محمد، قرآن خواندن.
پرسش: مقصود از احادیثی که دیدن و درک امام زمان ـ عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف ـ را وابسته به صلوات فرستادن بعد از نماز صبح و نماز ظهر، تلاوت برخی از سوره‌های قرآن و ... می‌دانند، چیست؟
پاسخ:



درک امام زمان[ویرایش]


← صلوات فرستادن
امام صادق علیه‌السلام فرمود: «هر کس پس از نماز صبح و نماز ظهر بگوید: « اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ عَجِّلْ فَرَجَهُمْ، نمی‌میرد تا این‌که حضرت قائم ـ عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف ـ را درک نماید». [۱]

← خواندن سوره بنی‌اسرائیل
«هر کسی در هر شب جمعه سوره بنی‌اسرائیل را بخواند نمی‌میرد، تا این‌که حضرت قائم عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف را درک کند و از یارانش خواهد بود». [۲]

← حدیثی از امام باقر
احادیث دیگری نیز به همین مضمون از امامان معصوم علیه‌السلام وارد شده است؛ از جمله این‌که:
امام باقر علیه‌السلام می‌فرماید: «هر کس قبل از خواب، همه سوره‌های مسبّحات [۳] را بخواند نمی‌میرد تا این‌که امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف را درک کند و هرگاه بمیرد در کنار پیامبر ـ صلی‌الله‌علیه‌وآله ـ خواهد بود». [۴]

بیان دو نکته[ویرایش]

دو نکته در این احادیث باید مورد دقت و توجه قرار گیرد تا معنای آنها به‌خوبی روشن شود.

← اول
در این احادیث، سخن از درک امام زمان عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف است، نه رؤیت و دیدن با چشم ظاهری و یا زنده ماندن تا زمان ظهور آن‌ حضرت.

← دوم
در ذیل برخی از این احادیث آمده است: «اگر این شخص، بمیرد جایگاهش در کنار پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله خواهد بود»؛ جمله یادشده، بیانگر این مطلب است که زنده ماندن این شخص تا ظهور آن‌ حضرت، الزامی نبوده و مورد نظر روایت نیست تا از روایت، استنباط رسیدن به محضر ایشان و دیدن با چشم مادی شود؛ بلکه ذیل این روایات، مؤیّد همان کلام بزرگان است که گفته‌اند: مراد از درک ایشان، رسیدن به درجه علم و یقین و درک نمودن امامت آن‌ حضرت از عمق جان و وجود است؛ [۵] یعنی کسی که این سوره‌ها را بخواند و به محتوای آنها عمل نماید و یا بر پیامبر اکرم ـ صلی‌الله‌علیه‌وآله ـ و آلش از روی ایمان ـ با توجه به درجات ایمان ـ درود بفرستد، برایش علم و یقین به امامت امام عصر عجل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف حاصل می‌شود و هرگونه شک و شبهه نسبت به این مسئله از دلش بر طرف و زدوده می‌شود.

پانویس[ویرایش]
 
۱. شیخ طوسی، مصباح المتهجّد و سلاح المتعبّد، ج ۱، ص ۳۶۸، مؤسسة فقه الشیعة، بیروت، چاپ اول، ۱۴۱۱ق.
۲. شیخ حر عاملی، وسائل الشیعة، ج ۷، ص ۴۱۰، مؤسسة آل البیت (ع)، قم‌، چاپ اول، ۱۴۰۹ق‌.    
۳. سروی مازندرانی، محمدصالح بن احمد، شرح الکافی (الاصول و الروضة)، محقق و مصحح: شعرانی، ابوالحسن، ج ۱۱، ص ۴۹، ‌المکتبة الإسلامیة، تهران، چاپ اول، ۱۳۸۲ق؛ مراد از مسبحات، سوره‌هایی است که اول آنها، «سبّح» یا «یسبّح» یا «سبحان» دارد‌.
۴. کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق و مصحح:غفاری، علی‌اکبر، آخوندی، محمد، ج ۲، ص ۶۲۰، دار‌الکتب الإسلامیة، تهران‌، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق.    
۵. سروی مازندرانی، محمدصالح بن احمد، شرح الکافی (الاصول و الروضة)، محقق و مصحح: شعرانی، ابوالحسن، ج ۱۱، ص ۴۹، ‌المکتبة الإسلامیة، تهران، چاپ اول، ۱۳۸۲ق.


منبع[ویرایش]
پایگاه اسلام کوئست.    


رده‌های این صفحه : مهدویت | ملاقات با امام زمان




جعبه‌ابزار