حافیذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: خداوند، صفات خداوند، قرآن، حدیث.

پرسش: حافی و حفی، به عنوان صفات خداوند، در لغت، قرآن و حدیث به چه معنا هستند؟


واژه‌شناسی[ویرایش]

صفت «حافی (عنایت گر)» در لغت، اسم فاعل و «حفیّ»، فعیل به معنای فاعل از مادّه «حفی» است که در اصل سه معنا دارد: باز‌داشتن، نیک پرسیدن و بررسیدن، و «حفاء»، یعنی پا برهنگی، در برابر کفش داشتن. از اصل دوم، این گفتار است که: «حفیتُ الیه فی الوصیة»، یعنی در سفارش به او، تأکید کردم و «تحفّیتُ به»، یعنی در گرامی‌داشت او مبالغه کردم. «حفی»، یعنی کسی که در پرسش، موشکافی کند. «حفیتَ بفلان و تحفّیت»، یعنی به او عنایت کردی و «حفیّ»، یعنی دانا به چیزی. «حَفِیَ فلانٌ بفلانٍ»، یعنی کسی به دیگری نیکی کرد و لطف ورزید. «حفیّ»، یعنی لطف کننده. «فلانٌ حَفِیٌّ بفلان»، یعنی به حاجت وی می‌پردازد و در حقّ وی نیکی می‌کند. «تحفّی»، یعنی گفتار و دیدار نیکو.

در قرآن و حدیث[ویرایش]

نام «حفیّ»، یک بار در قرآن کریم برای خداوند سبحان به‌کار رفته است: «اِنَّهُ کَانَ بِی حَفِیًّا؛ [۱] او به من عنایت‌گر است». حفی و حافی در این آیه و در احادیث، به‌معنای مبالغه‌کننده در نیکی و پرسش و مراقبت و عنایت به احوال بندگان است و برگرفته از اصل معنایی دوم مادّه «حفی» است. [۲]

پانویس[ویرایش]
 
۱. مریم/سوره۱۹، آیه۴۷.    
۲. محمدی ری‌شهری، محمد، دانش نامه عقاید اسلامی، ج۵، ص۴۴۳.    


منبع[ویرایش]

حدیث‌نت، برگرفته از مقاله « حافی و حفی» تاریخ بازیابی ۱۳۹۶/۴/۱۲.    



جعبه‌ابزار