اشک چشمذخیره مقاله با فرمت پی دی اف



کلیدواژه: اشک چشم، خشکی اشک چشم، گناه، حب دنیا، قساوت دین، فراموشی مرگ.

پرسش: عبارتی به معصومان نسبت داده می‌شود مبنی بر اینکه «علت خشکی اشک چشم، زیادی گناه و دلیل زیادی گناه هم فراموشی مرگ است و فراموشی مرگ هم از دوستی دنیا سرچشمه می‌گیرد»؛ آیا چنین روایتی داریم؟

پاسخ:


خشکی اشک چشم[ویرایش]

آن‌چه در پرسش آمده، ترکیبی از چند حدیث است که از جهت متن و محتوا یکسان هستند و اگر کنار هم قرار گیرند، نتیجه ذکر شده به‌دست می‌آید. در این‌جا به ذکر برخی از این احادیث بسنده می‌شود.

← حدیث اول

«قَالَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ ـ علیه‌السلام ـ مَا جَفَّتِ الدُّمُوعُ إِلَّا لِقَسْوَةِ الْقُلُوبِ وَ مَا قَسَتِ الْقُلُوبُ إِلَّا لِکَثْرَةِ الذُّنُوب»؛ امام علی علیه‌السلام می‌فرماید: « اشک چشم خشک نمی‌گردد مگر به‌واسطه قساوت قلب، و کسی قسی القلب نمی‌شود، مگر از زیادی گناهان». [۱]

← حدیث دوم
«مَنْ أَکْثَرَ مِنْ ذِکْرِ الْمَوْتِ نَجَا مِنْ خِدَاعِ الدُّنْیَا»؛ «هر کس بسیار مرگ را یاد کند، از مکر دنیا نجات پیدا می‌کند».
[۲] [۳]

← حدیث سوم
«أَیُّهَا النَّاسُ إِیَّاکُمْ وَ حُبَّ الدُّنْیَا فَإِنَّهَا رَأْسُ کُلِّ خَطِیئَةٍ وَ بَابُ کُلِّ بَلِیَّةٍ وَ قِرَانُ کُلِّ فِتْنَةٍ وَ دَاعِی کُلِّ رَزِیَّة»؛ «ای مردم! از دنیا دوستی بر حذر باشید که آن سرچشمه هر خطا، درب ورودی هر بلا، همراه هر فتنه و باعث هر مصیبت و گرفتاری است». [۴]

گفتنی است؛ دوست داشتن دنیا به‌قدر معقول و مشروع که انسان را وادار به برپا کردن یک زندگی پاک و طبیعی کند امری پسندیده و شایسته است. اما دوستی و محبت به دنیا اگر عاملش حرص و طمع و هوا و شهوت باشد، و باعث آلوده شدن به هر نوع مال و لذت حرام گردد، نامعقول و نامشروع و موجب انجام رذایل اخلاقی و گناه و خرابی آخرت، و گرفتار شدن به عذاب است.


پانویس[ویرایش]
 
۱. شیخ صدوق، علل الشرائع، ج ‌۱، ص ۸۱، قم، کتاب‌فروشی داوری، چاپ اول، ۱۳۸۵ش.    
۲. لیثی واسطی، علی، عیون الحکم و المواعظ، محقق، مصحح، حسنی بیرجندی، حسین، ص ۴۴۹، قم، دارالحدیث، چاپ اول، ۱۳۷۶ش.    
۳. تمیمی آمدی، عبد الواحد بن محمد، غرر الحکم و درر الکلم، محقق، مصحح، رجائی، سید مهدی،‌ ص ۶۱۹، قم، دارالکتاب الإسلامی، چاپ دوم، ۱۴۱۰ق. ‌
۴. ابن شعبه حرانی، حسن بن علی، تحف العقول عن آل الرسول (صلی الله علیه و آله)، محقق و مصحح:غفاری، علی‌اکبر، ص ۲۱۵، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ دوم، ۱۴۰۴ق.    


منبع[ویرایش]

پایگاه اسلام کوئست.    



جعبه‌ابزار